“ SOLIDIFIED VOICES “
TALE ART GALLERY
“ SOLIDIFIED VOICES “
22 november – 20 december, 2026
Open: vr-za 14-18u / zondag 11-17u of na telefonische afspraak +32 476 50 49 52
TaLe Art Gallery Vlierzeledorp 12A | 9520 Vlierzele
TaLe Art Gallery brengt u een boeiende selectie kunstwerken van 4 unieke kunstenaars:
Ann Grillet
Frie J. Jacobs
Karen Hendrickx
Patrick Keulemans
Aperoconcert: zondag 06/12 11u30 > 12u30
SEBASTIAN ENRIQUES brengt ‘Est Ovest’
Accodeon als klassiek concertinstrument met werken van klassieke grootheden.
Inschrijven: info@taleartgallery.be
Finissage: zondag 20/12 11u > 18u
Sluit af met een glaasje en ga in gesprek met de kunstenaars
(aanwezig vanaf 14u)
INTRO SOLIDIFIED VOICES
“To be an artist, you need to exist in a world of silence.”
-Louise Bourgeois-
Wat hebben beeld en geluid met elkaar te maken? Hebben ze iets gemeen? Op het eerste gezicht weinig of niets. Maar is dat wel zo?
Om maar wat te noemen, zowel muziek als beeld betekenen op zich niets. En daarom kunnen ze zowat alles betekenen. Betekenis ontstaat tenslotte in de ogen van de toeschouwer, in de oren van de luisteraar.
Ook taal, die prat gaat op haar inhoud, is in geschreven vorm tenslotte niets dan in inkt opgedroogd geluid van het gesproken woord. Net zoals muziek op haar manier gestold is in notenschrift.
In zowat alle culturen zijn zo prachtige visuele kunstwerken ontstaan. Want, voor wie de noten, de tekst niet kan lezen is er enkel beeld… Asemic writing of asemisch schrift is dan niet veraf.
En ook: gaat het beeld in de natuur niet altijd gepaard met geluid? Je kan niet naar de zee kijken zonder naar haar te luisteren. Of ze nu rustig dan wel razend is. Je kan niet in het bos wandelen zonder de bomen te horen.
Zelfs in het beeld van een sterrenhemel is muziek te horen: de Zuid-Afrikaanse schrijver Laurens van der Post schrijft in zijn boek ‘De verloren wereld van de Kalahari’ over zijn leven tussen de Bosjesmannen van de Kalahari-woestijn en beschrijft hij hoe geschokt ze waren dat hij de sterren niet kon horen. Eerst dachten ze dat hij een grapje maakte of loog. Toen ze zich realiseerden dat hij de sterren echt niet kon horen, concludeerden ze dat hij erg ziek moest zijn. Want de Bosjesmannen wisten dat iemand die de natuur niet kon horen, de ergste ziekte van allemaal moest hebben.
—-
Vier kunstenaars die – als in een strijkkwartet, elk met een eigen toon en melodie – in een tentoonstelling samensmelten tot gestolde stemmen in een loepzuiver contrapunt van stilte (en sinds de 4’33” van John Cage weten we dat ook dat muziek is).
-tekst: Frie J. Jacobs-
